Tak zobaczysz scenę oczami fotografa. Każda klatka stykówki pokazuje, jak pracuje jego głowa w chwili naciskania spustu migawki. Potem pojawiają się zaznaczenia przy wyborze zdjęć, nakładane jedno na drugie, które pokazują, jak z każdym powrotem do arkusza wybór się doskonalił. To, jak pisze Kristen Lubben we wstępie do Magnum Contact Sheets, „wyjątkowo intymne spojrzenie na proces pracy fotografów”.
Stykówki były niezwykle ważnym narzędziem i nieodłączną częścią procesu fotograficznego, dopóki fotografia cyfrowa nie uczyniła ich zbędnymi. Jak zauważa Lubben, są „zapisem fotografowania, narzędziem do selekcji i indeksem archiwum negatywów”. Co więcej, arkusz stykowy „uosabia znaczną część uroku samej fotografii: poczucie upływającego czasu, trwały ślad ruchu w przestrzeni, pozorne uwierzytelnienie fotograficznego roszczenia do przejrzystego odzwierciedlania rzeczywistości”.
Arkusze stykowe to również ekonomia rolki o 36 klatkach, w odróżnieniu od nieograniczonej liczby zdjęć, jakie daje dziś fotografia cyfrowa. Są fizycznym znakiem epoki, w której każda klatka miała swoją wartość, a więc była cenniejsza.
Historia rozwija się w całości w chronologii arkusza: Eve Arnold robi portret Malcolma X, który zdefiniował epokę, Leonard Freed fotografuje Martina Luthera Kinga witanego w Baltimore po odebraniu Nagrody Nobla. Widzimy, jak powstały niektóre z najsłynniejszych zdjęć: przebija się figlarne oko Elliotta Erwitta, który na ulicy w Nowym Jorku kadruje na nowo dziś już kultowego psa wśród butów jego właścicieli. Momenty, które ukształtowały kulturę, zyskują szersze znaczenie: Eve Arnold za kulisami na planie Skłóconych z życiem, młoda Elizabeth Taylor na planie Nagle, zeszłego lata i Muhammad Ali pozujący do portretu, co pokazuje powracającą relację Thomasa Hoepkera z bokserem.














